Gövdemde yankılanıyor eski bir kurban
Sular, kırık kaburgalar gibi çatlıyor
Zaman,
Lime lime edilmiş
Kendi cesedini taşlıyor

Sarkıyor tepemde suskun bir ağırlık
Sınır,
Çizmek için değil artık
Kanla kazılıyor duvar dipleri

Duruyor gözlerimde uzak bir kıyamet
Geceden kopmuş bir sancı gibi
Kan ter içinde uyanıyor nehirler
Taşlar,
Unutulmuş isimleri kusuyor

Bir adım daha atsam batacağım
Köhne bir postaldan ibaret kalacağım 
Bir adım daha,
Sonra çoğalacak
İçimde dönüp duran o paslı bıçak