Gecenin ellerine serildiğinde saçların,
Karanlık usulca geçerdi üzerinden,
Gözlerin ay ışığını örterdi.
Yıldızlar düğümlenirken suda,
Göğsünde bir deniz uyurdu gizlice.

Ellerin, sabaha yazılmış mühür,
Açıldıkça ışık taşırdı odalara.
Kırılgan boynuna yaslanan rüzgâr,
Sesinden bir mızıka yapardı sokaklara.
Uykulara sinmiş en eski duayı fısıldardı.

Kim bilir kaç bulut geçti üzerinden,
kaç yağmur usulca kondu tenine,
kaç rüzgâr sesini taşıdı uzak şehirlere,
ama yine de kokuyor dudakların,
ilk günkü serin ve taze sabahı gibi,
henüz öpülmemiş bir ilkbaharın.